11 goede redenen om Silber te lezen, het nieuwe boek van Kerstin Gier

image

1. Liv Silber is het type meisje die je graag als vriendin zou willen hebben. Ze is grappig, avontuurlijk, moedig, slim en nieuwsgierig. Dit levert mega-leuke situaties op en je zal je met haar nooit vervelen.

2. Er zitten maar liefst 4 knappe jongens in dit boek! Grayson, Henry, Jasper & Arthur. Zwijmel, zwijmel, zwijmel. Het beste is nog dat ze een vrij grote rol spelen in het boek, en allemaal een ander karakter hebben. Helaas ben ik er nog steeds niet uit wie ik het leukst vind…

3. Kerstin’s schrijfstijl is gewoon simpelweg fantastisch. Heerlijk luchtig, grappig, en je leest het zo weg. (wat er helaas wel voor zorgt dat je het veel te snel weer uit hebt… dat is dan weer een klein minpuntje XD)
4. De cover voelt net zo geweldig aan als Robijnrood, Saffierblauw en Smaragdgroen. Van dat papierachtige zachte spul 🙂 Tijdens het lezen moest ik om de paar minuten ook even de cover aaien.

5. De secrecy-blogs tussendoor zijn superleuk! Zo wordt je tijdens het lezen van het boek steeds op de hoogte gehouden van de laatste roddels rondom het leven van Liv.

6. En je weet niet wie Secrecy is! Op de blog verschijnen constant roddels waarvan niemand weet wie ze geschreven heeft. Daardoor ben je constant aan het bedenken van, ‘Goh, die en die weet dit en dit en daarom zou het best kunnen dat…’ Dat maakt het boek nog spannender dan dat het al is.

7. Het einde… Ik zal er niks over zeggen, alleen dit: ik had het niet verwacht!

8. In andere boeken sloeg ik altijd de stukken over waarin personages iets droomden, simpelweg omdat ik het altijd saai of nutteloos vond. Maar in dit boek is het juist superspannend en leuk, omdat het ook heel erg te maken heeft met Liv’s realiteit. Mijn beeld over dromen in boeken is hierdoor echt heel erg veranderd, want de dromen maken het juist echt heel erg leuk.

9. Het speelt zich af in Londen! En me likes Londen 🙂

10. Liv doet aan Kung-fu. Hoe stoer is dat?

11. En het beste is: je eigen dromen zullen nooit meer hetzelfde zijn. Zo droomde ik vannacht (nadat ik het boek had uitgelezen) dat ik aan het fietsen was, en opeens gleed de fiets onder me vandaan, omdat ik heel stijl met de weg mee naar beneden ging. Maar toen dacht ik bij mezelf, als dit nou een bmx was, en ik daar goed mee om zou kunnen gaan, dan maakt de fiets nu een salto en dan spring ik er zo, in één keer, weer heel soepel op. En dat gebeurde!)

Ik geef het boek een 8!

Advertenties

De leukste THG parodie-filmpjes

Als die-hard fangirl van The Hunger games serie heb je op een gegeven moment niet meer genoeg aan alleen de boeken en de films. What to do next? Parodie-fimpjes op YouTube kijken natuurlijk 😉 Mijn favorieten zet ik hier op een rijtje. Enjoy, en laat me weten of je nog andere leuke filmpjes kent!

THG parodienummer op I wanna go–Britney Spears.

Stiekem luister ik dit nummer op de fiets. Oké, bij deze iets minder stiekem.

I think my only real regret is that I may never lose my virginity. Lol XD
Peeta’s friends: bread and Katniss.
Hunger Games, how do you look?
May the cookie be ever in your flavor!

Deze laatste kwam ik tegen tijdens mijn zoektocht naar nog meer parodie filmpjes. De comments zijn niet zo positief, maar ik vind hem ge-ni-aal. Ga ‘m zaterdag met een vriendin helemaal kijken, want het blijkt dus een echte complete film te zijn, in ongeveer dezelfde trant als Vampires Suck.

(bijna)Spoilerloze filmrecensie: The Hunger Games–Catching Fire

Dat gevoel toen ik het boek uit had, dat beleefde ik na het zien van de film van Catching fire weer.. Compleet overdonderd, flabbergasted en totaal vergeten dat ik zelf ook een persoon was dat een leven had buiten de Hunger Games, de arena en Panem. Het duurde dan ook een hele tijd voor ik weer op aarde geland was(in Nederland in een bioscoop in Enschede, om precies te zijn) en het enige wat toen de hele tijd uit mijn mond kwam was “Oh my gooooooooooood,” waarop mijn vriendin dan reageerde met half open mond “Echt hoor!”.

Wat een film. Wauw. Ik verkeerde serieus in shock. Ik had hoge verwachtingen, maar die zijn dubbel en dwars overtroffen.

Met mijn beste vriendin was ik naar de marathon gegaan in de bioscoop. Dat hield dus in dat The Hunger Games om 21:00 zou beginnen, en Catching Fire om 00:01. Heel leuk om deel één weer te zien natuurlijk, en om daarna gelijk deel twee eindelijk te zien.

Maar echt, deze film vaagt de eerste gewoon compleet weg. In alle opzichten. Het verhaal zelf, de karakters, het acteerwerk, de arena, het capitool, de quotes, de hele regie, alles gewoon! Toen het afgelopen was, wist ik pas een half uur later dat we daarvoor nog die andere film hadden gekeken, zo diep zat ik er in.

True

Over de film zelf:

Johanna Mason, jeetje, want vind ik haar gaaf in de film zeg! Zal er verder niet over uitweiden, je moet ‘m zelf maar gaan kijken, maar wat is zij een stoer mens! (En die lift scène, hilarisch!)En ik vind haar ook heel goed gecast, of nou ja, zo zag ze er in mijn hoofd ook uit. Net als Finnick. (FANGIRLALLERT)

Follow us on instagram @TheHGscenes

Oh, en Plutarch Heavensbee! Die man acteerde gewoon zo goed, dat ik echt geloofde dat er een of andere plottwist was! Ik dacht echt, ‘No, hè, hebben ze het nu veranderd?’
Diep respect.

Ook was het heel fijn dat er een dosis humor in een toch redelijk heftige en pakkende film was verwerkt. Het maakte het allemaal ietsjes lichter verteerbaar, en sommige quotes waren gewoon ronduit geniaal. Vooral Effie speelde hier een grote rol in, en ik moet zeggen dat ik Elizabeth Banks daardoor ook veel meer als Effie ben gaan waarderen.

Katniss.

Jennifer Lawrence was ook weer een geweldige Katniss. In het eerste deel was ze al super, maar (en volgens mij heb ik die quote van een andere recensie onbewust opgepikt, sorry) ze tilt Katniss nu echt naar een hoger en dieper niveau. Je merkt echt hoe ze is veranderd door haar eerste spelen en je leert haar meer als persoon kennen, zoals ze echt is, zonde de opsmuk die door het Capitool veroorzaakt wordt.

De actiescènes waren ook heel goed, de arena kwam helemaal tot zijn recht. Heb ze alleen wel met een bak popcorn voor mijn hoofd gekeken, omdat ik simpelweg enorm gespannen was. Popcorn zelf amper aangeraakt trouwens. Paste niet meer binnen mijn op dat moment huidige belevingswereld.

Het einde. Jemig. Het. was. zo. mooi. Zo. goed. Geen. woorden. voor. Desondanks wel een paar recensies van mensen gelezen die het einde “afgeraffeld” vonden. Daar ben ik het niet mee eens. Het is een open einde, dat klopt, maar dat is in het boek ook zo! Ik vind het echt heel mooi en goed hoe ze dit op een goede manier in de film verwerkt hebben.

En ja, ik heb gehuid. In stilte, maar wel ten overvloede.

Kleine kritische nootjes:

Natuurlijk moet ik ook een beetje kritisch zijn. Zo vond ik dat de Gale-Katniss relatie echt wel wat meer uitgediept had mogen worden. Als je het boek niet gelezen zou hebben, zou het overkomen alsof Katniss gewoon keihard van twee walletjes eet, en dan weer eens met de ene zoent en dan weer met de ander. En aangezien ik Gale het leukst vindt, vond ik het erg jammer dat hij nogal oppervlakkig gehouden werd, ook in deze film. Dit vond ik bij de eerste film ook al zo, en ik hoopte dat Gale hier een grotere rol in haar leven (en daarmee in de film) zou krijgen. Dat is op zich wel gebeurt, maar toch had ik zeker geen nee gezegd tegen wat extra Gale-scenes. Verder miste ik alleen een beetje een bepaalde quote op een bepaald feest die een bepaalde hint zou weggeven, maar dat is op zich niet zo’n belangrijk punt.

Conclusie:

Wanneer mag ik nog een keer?

Haha