Scherp stuk over Samensmelting van Veronica Roth

Laat ik eens lekker kritisch zijn. Laat ik eens even de erudiet in mij naar boven laten komen en het laatste deel van de serie van Divergent – Samensmelting/Allegiant – eens even lekker bekritiseren. Dit zal een spoilervrije recensie zijn omdat ik hoop dat jullie het boek op dezelfde manier kunnen lezen als dat ik heb gedaan. Ik was compleet niet gespoilerd, het enige wat ik wist was dat mijn vriendin Maud na het lezen van dit boek in een zwart gat viel…

Opmerking vooraf: dit zal een spoilervrije recensie zijn! Als je de serie echter niet kent, raad ik je aan om eerst de eerste twee delen te lezen, want dit gaat om een slotdeel van de serie.

Laat ik beginnen met de titel af te kraken. Samensmelting. Nee, sorry, gewoon nee. Ik vind dat serieus een van de slechtste boektitels die ik ooit heb gezien. Ten eerste is het geen mooi woord en ten tweede vind ik het een vreemde vertaling van de Engelse titel Allegiant. Maar goed, dat het eerste boek in het Nederlands Inwijding genoemd werd was naar mijn mening ook al vrij onlogisch, aangezien het in het origineel Divergent heet, wat vertaald is naar afwijkend. Waarom heette het eerste boek niet gewoon afwijkend? Maar oké, ik kan leven met een mindere titel, dat maakt op zich niks uit. Zegt niks over de kwaliteit van het boek. Of tenminste, daar kunnen we maar beter van uitgaan.

Oké, volgend punt op de agenda. Mevrouw Roth achtte Tris blijkbaar niet meer in staat om in haar eentje, vanaf haar gezichtspunt het verhaal te vertellen, en daarom was het blijkbaar nodig om onze held Tobias ook aan het woord te laten. Oké, ik kan er niet mee zitten om in Tobias’ hoofd te kunnen kruipen, maar waarom gebeurt dit pas in het laatste boek? Waarom kon ze dit niet eerder bedenken? En waarom moet dit per hoofdstuk afgewisseld worden, waardoor je dus telkens van het hoofd van Tris naar dat van Tobias moet verhuizen? Op zich zou ik daar mee kunnen leven, ware het feit niet dat de schrijfstijl van eerder genoemde Mevrouw Roth vanuit beide personages exact hetzelfde is. Ik zou denken dat Tris en Tobias ook wel karaktereigenschappen hebben die van elkaar verschillen of dat hun denkwijze niet identiek is. Maar nee, helaas. Toen ik het boek aan het lezen was, moest ik herhaaldelijk checken vanuit wiens perspectief ik aan het lezen was. Dat vond ik een beetje jammer, aangezien het mij nogal wat irritatie opleverde, waardoor ik niet echt prettig in het boek kon komen.

Ook moet er natuurlijk weer een berg mensen dood gaan. Ik zeg niet wie, want dit is een spoilervrije recensie. Maar ik snap het nut er gewoon niet van, een groot deel van je personages vermoorden. Als het gedaan moest worden om te illustreren hoe vreselijk het is in haar dystopische wereld, dan is Roth daar zeker in geslaagd. Desondanks vind ik dat het nog steeds onnodig om als auteur jezelf de rol van serie-moordenaar te geven en je eigen karakters allemaal van kant  te maken. Ik vond het zelfs af en toe een beetje wanhopig overkomen. Ik stelde me een schrijfster voor in haar lekkende zolderkamertje met de handen in het haar, mijmerend over hoe ze nu weer de aandacht van de lezer zou moeten vasthouden. “Oké, er kan nog wel iemand dood, daar schrikken mensen vast heel erg van. En dan willen ze sowieso doorlezen.” Want logica.

Verder zijn er natuurlijk ook positieve dingen over het slotdeel van deze serie te noemen. Zo vormt dit boek wel een schat aan informatie waar al naar gezocht werd na het eerste boek. Er worden veel dingen uitgelegd, en daar word ik als nieuwsgierige lezer natuurlijk heel blij van. Nog blijer werd ik van het feit dat deze uitleg het verhaal echt op een goede en onverwachte manier aanvulde. Ik vond dat de dingen die eerst nog niet bekend waren op een fantasierijke manier werden benaderd en er zaten ook zeker momenten in waarbij ik half stuiterend op bed zat omdat ik er zo enthousiast van werd, omdat ik het zo’n goede uitwerking vond.

Nu ik mijn recensie zo terug lees, komt mijn mening iets harder naar voren dan ik eigenlijk bedoel. Daarom hier nog even wat nuancering van mijn mening:
– Roth’s schrijfstijl blijft heel fijn om te lezen. Lekker makkelijk, soepel, en het leest gewoon heel goed weg. Je hebt de boeken daardoor zo uit. Het is een serie waarbij je op een toegankelijke manier in een andere wereld kan duiken, die ook nog eens op een fijne manier is uitgewerkt!
– Ik vind Peter in het laatste boek heel leuk. Waarom, dat moet je maar lezen. Als je het niet snapt, ook prima, maar ik werd echt blij van hem!

Over het einde van de serie (daarmee bedoel ik op welke manier de serie eindigt) ben ik overwegend negatief. Ik vond dit juist (in tegenstelling tot eerdere goed uitgewerkte plot-twists) nogal fantasieloos en anti-climax. Verder zal ik hier niks over zeggen, omdat ik de lieve lezers van mijn betweterige blog niet wil beïnvloeden. (Ondanks het feit dat ik jullie waarschijnlijk nu al geprimed heb op het feit dat ik het boek zwaar vind tegenvallen.) (Als je niet weet wat primen is, zoek maar op, het is een overblijfsel/restje/stukje van mijn wezen als eerstejaars student communicatiewetenschap)

Al met al kan ik zeggen dat ik genoten heb van deze serie, maar dat ik het laatste boek zeker een teleurstelling vond. Toch maakte de berg informatie die de lezer werd aangereikt veel goed, en daardoor zou ik het boek alsnog een 6 geven. Eigenlijk vind ik het echt heel jammer, want het had zoveel leuker of beter kunnen eindigen! Maar goed, ieder natuurlijk zijn/haar ding Glimlach

Op een rijtje: Waarom is Zac & Mia zo’n gaaf boek?

zacenmia

Ik geef Zac & Mia een 8+

Oh, wat kan de wereld toch oneerlijk zijn… Dat besef je extra goed als je Zac & Mia van A.J. Betts aan het lezen bent. Twee zulke toffe personages wiens leven soms zo moeilijk is vanwege de ziekte die ze hebben: kanker. Desondanks is het een luchtig, grappig en ontzettend mooi boek! Ik vond het weer een supergaaf boek van Blossom Books! Lees hier waarom!

1. Zac is geweldig. Hij is zo echt, hij is zo geen oppervlakkig boekpersonage, maar veel meer als een vriend die je goed kent. Hij is vrolijk, grappig, relaxed, maar hij denkt tegelijkertijd ook diep over dingen na en heeft zo z’n mindere kanten. Dat maakt hem heel menselijk. Zo is hij bijvoorbeeld geobsedeerd door de statistieken over kanker, hoe groot welke overlevingskans is en hij heeft hele theorieën bedacht over het wakker zijn om drie uur ’s nachts, maar tegelijkertijd blijft hij lekker luchtig en nuchter. Ik vond het fijn om hem te horen praten in mijn hoofd terwijl ik las.

2. Mia is geweldig. Ze is zo heerlijk eerlijk en lijkt op het eerste oog gewoon een beetje een nukkige bitch, maar zodra je meer over haar gaat lezen wordt ook zij een echte vriendin. Net zoals dat in de echte wereld zou gaan, dat je toch een hele goede klik kan hebben met een meisje waarvan je eerst dacht dat je er nooit vrienden mee zou worden. Ik kon me helemaal inleven in haar emoties, gewoon omdat ze zo menselijk is. Ze doet wel heel stoer, maar ondertussen kan ze enorm bang of boos of verliefd zijn, of alles tegelijk! En dat maakt haar juist zo leuk.

3. Ik zag het verhaal als een film voor me. Ik zag hoe Zac Mia’s hand vastpakte en hoe ze samen praatten of zwegen of in het ziekenhuis waren en op de muur klopten. Het was alsof ik door in het boek te kruipen letterlijk in hun wereld kroop.

4. Het speelt zich af in Australië! Hoe gaaf is dat? Ik vond het geweldig hoe de Australische sfeer door het boek heen sijpelt. Het feel-good gevoel komt daardoor op sommige momenten extra naar boven.

5. Hoe gek het ook klinkt: het boek gaat helemaal niet over kanker. Het gaat over vriendschap, over liefde, over het durven toegeven van je eigen zwaktes en jezelf en anderen accepteren zoals je bent. Het gaat over onmacht, onzekerheid, angst, maar ook over geluk, vertrouwen en familie. Eigenlijk alle thema’s waar je als jongere mee te maken krijgt, en dat maakt dat het boek zo heerlijk herkenbaar en vertrouwd voelt.

6. Het boek leest heerlijk weg. Ik stelde me tijdens het lezen graag voor hoe de zinnen over mij heen rolden, zoals een Australische golf over het strand heen rolt. Heerlijk.

7. Er komt een Nederlander in het boek voor, met de meest geniale uitspraak ooit: Little Apple, Little Egg. (Bedenk erbij dat dit dus in Australië is)

8. Het boek laat je nadenken over van die fijne grote onderwerpen. Je gaat er over nadenken. Wat vind ik zelf eigenlijk belangrijk in het leven? Hoe zou ik me voelen als mij zoiets overkwam? Zou ik hetzelfde reageren?

9. Kijk gewoon hoe awesome die cover is! Die wil je toch in je boekenkast hebben staan? (Nee, ik weet het, don’t judge a book by it’s cover. Het is gewoon een leuk extraatje bij een supermooi boek)

10. Je hoeft niet bang te zijn dat het boek te zwaar is, of dat je de hele tijd zal moeten huilen. Het boek is juist supergrappig, droog en op sommige punten echt hilarisch. Natuurlijk worden die wel eens afgewisseld door emotionele momenten, maar hee, die horen erbij! Dat is eigenlijk wat ik het mooiste vind aan het boek: het representeert het leven zoals het echt is. Het is heel eerlijk, hard soms, maar toch ontzettend mooi en tegelijkertijd ook nog luchtig geschreven. Wat wil je nog meer?

Waarom “Breek me” van Tahereh Mafi doet breken.

Ik ga jullie een verhaal vertellen. Ik beloof dat jullie aan het einde de titel zullen snappen.

Het verhaal gaat over een meisje dat zich soms erg onzeker voelde. Ze volgde het vak drama op school. Ze zou het nooit hardop toegeven, maar dat vond ze letterlijk een drama. Ze vond het vervelend het als mensen naar haar keken en een oordeel over haar gaven. Als eindexamenopdracht moest ze een monoloog doen. Alleen dus. Ze was bang. Ze wilde niet. Maar het moest. Dus ging ze op zoek naar een tekst die ze kon spelen, een tekst waar ze helemaal in op kon gaan, een tekst waarbij ze kon doen alsof ze niet bang was om beoordeeld te worden omdat ze niet zichzelf was maar iemand anders speelde. Ze vond een tekst.

“Ik verbaas me altijd over regendruppels.
Ik verbaas me erover dat ze altijd maar omlaag storten, over hun eigen voeten struikelen, hun benen breken en hun parachute vergeten, dat ze zomaar uit de lucht vallen, een onzeker einde tegemoet. Het is alsof iemand zijn zakken leeft boven de grond en er niets om lijkt te geven waar de inhoud terechtkomt, er niets om lijkt te geven dat de regendruppels uit elkaar spatten als ze de bodem raken, dat ze aan scherven vallen zodra ze de grond raken, dat mensen de dagen vervloeken waarop regendruppels hen op de schouder durven te tikken.
Ik ben een regendruppel.”

Misschien komt deze tekst je bekend voor. Het komt uit het boek “Vrees me”van Tahereh Mafi van uitgeverij Blossom Books. Het stuk dat ze uitkoos ging nog wat langer door en eindigde met de woorden
“Hallo. Wereld. Je zult me vergeten”.

Het meisje speelde het stuk alsof haar leven ervan af hing. Ze las het boek keer op keer om het personage beter te begrijpen en om meer tot haar te komen.

Bij het oefenen liet ze haar docent huilen. Dat gaf haar moed. Dat gaf haar het gevoel dat ze kon overbrengen wat ze wilde overbrengen.

Toen brak de avond van de voorstelling aan. Het meisje was bang. Ze was bang dat ze zenuwachtig was. Ze was bang dat ze niet zenuwachtig was en daardoor niet genoeg gefocust zou zijn. Ze was bang dat ze het niet kon. Ze was bang dat ze het gevoel dat ze hoorde te hebben bij het stuk kwijt zou raken door de zenuwen. Simpel gezegd, ze was gewoon bang. Voor alles.

Haar stuk speelde zich af op locatie, onder een brede trap, waar ze net onder kon staan. Aan de ene kant was een betonnen muur, aan de andere kant waren ramen. De lucht was donkergrijs en het regende. Alleen een donkere cel zelf zou een betere setting zijn geweest.
Door het raam heen zag ze het publiek naar haar locatie komen. Ze zat op haar knieën en keek naar buiten, deed of het publiek niet bestond, alsof ze lucht waren, alsof ze echt alleen in een cel zat. Zacht begon ze, maar haar woorden wisten door de stilte heen te breken.

Het was geen stuk meer wat ze speelde. Ze wás Juliëtte. Al 264 dagen had niemand haar aangeraakt en ze zat opgesloten in een cel, waarin zelfs haar eigen gedachten vijandig tegen haar waren.

Toen was het afgelopen. Ze sprak de laatste woorden uit, terwijl ze zich ondertussen niet bewust geweest was van alles wat ze had gezegd, alles wat ze had gedaan, alles wat er was gebeurt. Het publiek klapte.
Toen moest ze huilen. Ontroostbaar. Wat er daarna gebeurde, is ze vergeten. Alleen dat ze door haar mentor meegenomen was en niet meer kon stoppen met tranen laten, dat weet ze nog.

Shatter Me Raindrops

Wat dit uiteindelijk allemaal heeft betekend? Ze kan de boeken niet meer lezen, zowel het eerste als de vervolgdelen niet van deze prachtige serie. Omdat ze dan net zo verdrietig wordt als Juliëtte zelf soms is, omdat ze zich zo inleeft in haar personage. En daar wordt ze ongelukkig van.
Want hoewel het hele mooie boeken zijn, echt hele mooie boeken, zou je het nooit zelf mee willen maken.

Confession: dat is de reden waarom ik Breek me nog steeds niet uitgelezen heb. Sorry Blossom Books! Maar toch ben ik er zeker van dat het me op een dag lukken gaat. En dan zal ik van de boeken genieten, beloofd!

11 goede redenen om Silber te lezen, het nieuwe boek van Kerstin Gier

image

1. Liv Silber is het type meisje die je graag als vriendin zou willen hebben. Ze is grappig, avontuurlijk, moedig, slim en nieuwsgierig. Dit levert mega-leuke situaties op en je zal je met haar nooit vervelen.

2. Er zitten maar liefst 4 knappe jongens in dit boek! Grayson, Henry, Jasper & Arthur. Zwijmel, zwijmel, zwijmel. Het beste is nog dat ze een vrij grote rol spelen in het boek, en allemaal een ander karakter hebben. Helaas ben ik er nog steeds niet uit wie ik het leukst vind…

3. Kerstin’s schrijfstijl is gewoon simpelweg fantastisch. Heerlijk luchtig, grappig, en je leest het zo weg. (wat er helaas wel voor zorgt dat je het veel te snel weer uit hebt… dat is dan weer een klein minpuntje XD)
4. De cover voelt net zo geweldig aan als Robijnrood, Saffierblauw en Smaragdgroen. Van dat papierachtige zachte spul 🙂 Tijdens het lezen moest ik om de paar minuten ook even de cover aaien.

5. De secrecy-blogs tussendoor zijn superleuk! Zo wordt je tijdens het lezen van het boek steeds op de hoogte gehouden van de laatste roddels rondom het leven van Liv.

6. En je weet niet wie Secrecy is! Op de blog verschijnen constant roddels waarvan niemand weet wie ze geschreven heeft. Daardoor ben je constant aan het bedenken van, ‘Goh, die en die weet dit en dit en daarom zou het best kunnen dat…’ Dat maakt het boek nog spannender dan dat het al is.

7. Het einde… Ik zal er niks over zeggen, alleen dit: ik had het niet verwacht!

8. In andere boeken sloeg ik altijd de stukken over waarin personages iets droomden, simpelweg omdat ik het altijd saai of nutteloos vond. Maar in dit boek is het juist superspannend en leuk, omdat het ook heel erg te maken heeft met Liv’s realiteit. Mijn beeld over dromen in boeken is hierdoor echt heel erg veranderd, want de dromen maken het juist echt heel erg leuk.

9. Het speelt zich af in Londen! En me likes Londen 🙂

10. Liv doet aan Kung-fu. Hoe stoer is dat?

11. En het beste is: je eigen dromen zullen nooit meer hetzelfde zijn. Zo droomde ik vannacht (nadat ik het boek had uitgelezen) dat ik aan het fietsen was, en opeens gleed de fiets onder me vandaan, omdat ik heel stijl met de weg mee naar beneden ging. Maar toen dacht ik bij mezelf, als dit nou een bmx was, en ik daar goed mee om zou kunnen gaan, dan maakt de fiets nu een salto en dan spring ik er zo, in één keer, weer heel soepel op. En dat gebeurde!)

Ik geef het boek een 8!

(bijna)Spoilerloze filmrecensie: The Hunger Games–Catching Fire

Dat gevoel toen ik het boek uit had, dat beleefde ik na het zien van de film van Catching fire weer.. Compleet overdonderd, flabbergasted en totaal vergeten dat ik zelf ook een persoon was dat een leven had buiten de Hunger Games, de arena en Panem. Het duurde dan ook een hele tijd voor ik weer op aarde geland was(in Nederland in een bioscoop in Enschede, om precies te zijn) en het enige wat toen de hele tijd uit mijn mond kwam was “Oh my gooooooooooood,” waarop mijn vriendin dan reageerde met half open mond “Echt hoor!”.

Wat een film. Wauw. Ik verkeerde serieus in shock. Ik had hoge verwachtingen, maar die zijn dubbel en dwars overtroffen.

Met mijn beste vriendin was ik naar de marathon gegaan in de bioscoop. Dat hield dus in dat The Hunger Games om 21:00 zou beginnen, en Catching Fire om 00:01. Heel leuk om deel één weer te zien natuurlijk, en om daarna gelijk deel twee eindelijk te zien.

Maar echt, deze film vaagt de eerste gewoon compleet weg. In alle opzichten. Het verhaal zelf, de karakters, het acteerwerk, de arena, het capitool, de quotes, de hele regie, alles gewoon! Toen het afgelopen was, wist ik pas een half uur later dat we daarvoor nog die andere film hadden gekeken, zo diep zat ik er in.

True

Over de film zelf:

Johanna Mason, jeetje, want vind ik haar gaaf in de film zeg! Zal er verder niet over uitweiden, je moet ‘m zelf maar gaan kijken, maar wat is zij een stoer mens! (En die lift scène, hilarisch!)En ik vind haar ook heel goed gecast, of nou ja, zo zag ze er in mijn hoofd ook uit. Net als Finnick. (FANGIRLALLERT)

Follow us on instagram @TheHGscenes

Oh, en Plutarch Heavensbee! Die man acteerde gewoon zo goed, dat ik echt geloofde dat er een of andere plottwist was! Ik dacht echt, ‘No, hè, hebben ze het nu veranderd?’
Diep respect.

Ook was het heel fijn dat er een dosis humor in een toch redelijk heftige en pakkende film was verwerkt. Het maakte het allemaal ietsjes lichter verteerbaar, en sommige quotes waren gewoon ronduit geniaal. Vooral Effie speelde hier een grote rol in, en ik moet zeggen dat ik Elizabeth Banks daardoor ook veel meer als Effie ben gaan waarderen.

Katniss.

Jennifer Lawrence was ook weer een geweldige Katniss. In het eerste deel was ze al super, maar (en volgens mij heb ik die quote van een andere recensie onbewust opgepikt, sorry) ze tilt Katniss nu echt naar een hoger en dieper niveau. Je merkt echt hoe ze is veranderd door haar eerste spelen en je leert haar meer als persoon kennen, zoals ze echt is, zonde de opsmuk die door het Capitool veroorzaakt wordt.

De actiescènes waren ook heel goed, de arena kwam helemaal tot zijn recht. Heb ze alleen wel met een bak popcorn voor mijn hoofd gekeken, omdat ik simpelweg enorm gespannen was. Popcorn zelf amper aangeraakt trouwens. Paste niet meer binnen mijn op dat moment huidige belevingswereld.

Het einde. Jemig. Het. was. zo. mooi. Zo. goed. Geen. woorden. voor. Desondanks wel een paar recensies van mensen gelezen die het einde “afgeraffeld” vonden. Daar ben ik het niet mee eens. Het is een open einde, dat klopt, maar dat is in het boek ook zo! Ik vind het echt heel mooi en goed hoe ze dit op een goede manier in de film verwerkt hebben.

En ja, ik heb gehuid. In stilte, maar wel ten overvloede.

Kleine kritische nootjes:

Natuurlijk moet ik ook een beetje kritisch zijn. Zo vond ik dat de Gale-Katniss relatie echt wel wat meer uitgediept had mogen worden. Als je het boek niet gelezen zou hebben, zou het overkomen alsof Katniss gewoon keihard van twee walletjes eet, en dan weer eens met de ene zoent en dan weer met de ander. En aangezien ik Gale het leukst vindt, vond ik het erg jammer dat hij nogal oppervlakkig gehouden werd, ook in deze film. Dit vond ik bij de eerste film ook al zo, en ik hoopte dat Gale hier een grotere rol in haar leven (en daarmee in de film) zou krijgen. Dat is op zich wel gebeurt, maar toch had ik zeker geen nee gezegd tegen wat extra Gale-scenes. Verder miste ik alleen een beetje een bepaalde quote op een bepaald feest die een bepaalde hint zou weggeven, maar dat is op zich niet zo’n belangrijk punt.

Conclusie:

Wanneer mag ik nog een keer?

Haha

De NaNoWriMo!

Ondanks het feit dat ik te weinig schrijf op mijn blog, ga ik wel meedoen aan de NaNoWriMo: de National November writing month. In een tijdsbestek van 30 dagen (de hele maand november) ga ik proberen een novel te schrijven van 50.000 woorden. Reken maar uit, dat zijn gemiddeld 1667 woorden per dag. Waarom ik dat ga doen? Omdat ik het leuk vind om mezelf uit te dagen en omdat ik van schrijven hou. En omdat ik toch nog te veel tijd over heb naast mijn studie (NOT).

Er ligt al een paar jaar een plot op mij te wachten. Ik stel het altijd voor me alsof ze verstoft in de bekenkast ligt, wachtend tot ik haar weer oppak. Nou, het moment is aangebroken, ik zal het stof wegblazen en het plot weer omarmen. Ik durfde het plot nooit uit te schrijven, omdat ik bang was dat ik het zou verpesten. Maar nu ligt het al zo lang op me te wachten, dat het maar beter slecht uitgeschreven kan worden dan helemaal niet. Dat idee vond ik wel aansluiten bij de nano (ja, nanowrimo typen duurt te lang), aangezien je dan onder enige tijdsdruk zit, en dus niet van jezelf mag verwachten dat het een hoogstandje wordt. Tot zoverre hoe ik mijn perfectionisme om de tuin probeer te leiden.

Gelukkig ben ik niet alleen in deze schrijfuitdaging. Mijn lieve vriendin Maud doet namelijk ook mee 🙂 Samen, als echte powervrouwen, gaan we deze uitdaging aan en we zullen zegevieren! >:D We gaan ons er gewoon doorheen slaan!

 

 

 

Ik ben benieuwd of ik er halverwege November nog zo positief tegenover sta. We zullen het vanzelf wel merken! Ik zal proberen jullie op de hoogte te houden, als ik tenminste nog genoeg energie in mijn vingers heb om naast die 50.000 woorden nog blogposts te schrijven.

Liefs!

Voor ik doodga – Jenny Downham

Voor ik doodga

Ik vind dit toch zo’n verschrikkelijk mooie trailer. Ik heb het boek (waarop de film gebaseerd is) nu een paar maanden in de kast staan, en door deze trailer heb ik besloten het eindelijk maar eens echt te gaan lezen. Ik was er al een miljoen keer aan begonnen, maar er kwam telkens weer iets tussendoor: boeken die voor school gelezen moesten worden, een ander nieuw boek wat ik perse eerder uit wilde lezen, of ik had meer zin in een vrolijk boek. Maar door het zien van deze trailer heb ik het boek toch weer van de plank gehaald, en ik heb het in twee dagen uitgelezen.

Het boek viel me niet zo zwaar als ik had gedacht. Het is redelijk luchtig van toon, en daardoor zit je niet echt in hele diepe depressieve gedachtes van Tessa.  Maar het is wel geschreven vanuit de ik-vorm, dat maakt ook weer dat je er niet helemaal vanaf staat. Wel prettig dus, vind ik. (Hoewel fijne depressieve boeken op z’n tijd ook wel eens fijn zijn om te lezen, vind ik.)

Ik vind het boek een aanrader. Het laat je nadat je het uit hebt nog een tijdje nadenken over allerlei verschillende onderwerpen. Waarom je pas dingen waardeert als je het mist. Dat het voor de familie van een zieke erger kan zijn dan voor de persoon zelf. Waarom dingen lopen zoals ze lopen. Dat het leven oneerlijk is. Hoe belangrijk alle kleine dingen zijn, en meer van dat soort dingen.

Ik ga woensdag met mijn lieve nichtje naar de film, ben erg benieuwd en ik heb er veel zin in! Vraag me af of ik bij deze film net zo hard ga janken als bij achtste-groepers huilen niet. Echt heel erg was dat Glimlach Maar dat was ook een hele mooie film. Net als het boek trouwens. Review van de film zal volgen!