Frozen: Let it go–Idina Menzel met Lyrics

Ik geef toe: ik kijk al een half jaar uit naar de nieuwe Disney film Frozen, en nu, met nog maar 10 dagen te gaan, komt het eindelijk echt dichtbij!

Ik wilde dan ook even, ter  gelegenheid van het feit dat het vandaag de eerste dag van de winterse maand December is, even deze songtekst met jullie delen. And just because I love it so much…

Dit is trouwens niet de versie van Demi Lovato, hoewel ik die ook heel erg goed vind. Maar de soundtrack versie van Idina Menzel heeft echt mijn hart gestolen.

Let it Go–Idina Menzel

 

The snow glows white on the mountain tonight
Not a footprint to be seen
A kingdom of isolation and it looks like I’m the queen
The wind is howling like the swirling storm inside
Couldn’t keep it in, heaven knows I tried

Don’t let them in, don’t let them see
Be the good girl you always have to be
Conceal, don’t feel, don’t let them know
Well now they know

Let it go, let it go
Can’t hold it back anymore
Let it go, let it go
Turn away and slam the door
I don’t care what they’re going to say
Let the storm rage on
The cold never bothered me anyway

It’s funny how some distance
Makes everything seem small
And the fears that once controlled me
Can’t get to me at all

It’s time to see what I can do
To test the limits and break through
No right, no wrong, no rules for me
I’m free

Let it go, let it go
I’m one with the wind and sky
Let it go, let it go
They’ll never see me cry
And here I stand, and here I’ll stay
Let the storm rage on

My power flurries through the air into the ground
My soul is spiralling in frozen fractals all around
And one thought crystallizes like an icy blast
I’m never going back
The past is in the past

Let it go, let it go
And I’ll rise like the break of dawn
Let it go, let it go
That perfect girl is gone
Here I stand in the light of day
Let the storm rage on
The cold never bothered me anyway

Advertenties

(bijna)Spoilerloze filmrecensie: The Hunger Games–Catching Fire

Dat gevoel toen ik het boek uit had, dat beleefde ik na het zien van de film van Catching fire weer.. Compleet overdonderd, flabbergasted en totaal vergeten dat ik zelf ook een persoon was dat een leven had buiten de Hunger Games, de arena en Panem. Het duurde dan ook een hele tijd voor ik weer op aarde geland was(in Nederland in een bioscoop in Enschede, om precies te zijn) en het enige wat toen de hele tijd uit mijn mond kwam was “Oh my gooooooooooood,” waarop mijn vriendin dan reageerde met half open mond “Echt hoor!”.

Wat een film. Wauw. Ik verkeerde serieus in shock. Ik had hoge verwachtingen, maar die zijn dubbel en dwars overtroffen.

Met mijn beste vriendin was ik naar de marathon gegaan in de bioscoop. Dat hield dus in dat The Hunger Games om 21:00 zou beginnen, en Catching Fire om 00:01. Heel leuk om deel één weer te zien natuurlijk, en om daarna gelijk deel twee eindelijk te zien.

Maar echt, deze film vaagt de eerste gewoon compleet weg. In alle opzichten. Het verhaal zelf, de karakters, het acteerwerk, de arena, het capitool, de quotes, de hele regie, alles gewoon! Toen het afgelopen was, wist ik pas een half uur later dat we daarvoor nog die andere film hadden gekeken, zo diep zat ik er in.

True

Over de film zelf:

Johanna Mason, jeetje, want vind ik haar gaaf in de film zeg! Zal er verder niet over uitweiden, je moet ‘m zelf maar gaan kijken, maar wat is zij een stoer mens! (En die lift scène, hilarisch!)En ik vind haar ook heel goed gecast, of nou ja, zo zag ze er in mijn hoofd ook uit. Net als Finnick. (FANGIRLALLERT)

Follow us on instagram @TheHGscenes

Oh, en Plutarch Heavensbee! Die man acteerde gewoon zo goed, dat ik echt geloofde dat er een of andere plottwist was! Ik dacht echt, ‘No, hè, hebben ze het nu veranderd?’
Diep respect.

Ook was het heel fijn dat er een dosis humor in een toch redelijk heftige en pakkende film was verwerkt. Het maakte het allemaal ietsjes lichter verteerbaar, en sommige quotes waren gewoon ronduit geniaal. Vooral Effie speelde hier een grote rol in, en ik moet zeggen dat ik Elizabeth Banks daardoor ook veel meer als Effie ben gaan waarderen.

Katniss.

Jennifer Lawrence was ook weer een geweldige Katniss. In het eerste deel was ze al super, maar (en volgens mij heb ik die quote van een andere recensie onbewust opgepikt, sorry) ze tilt Katniss nu echt naar een hoger en dieper niveau. Je merkt echt hoe ze is veranderd door haar eerste spelen en je leert haar meer als persoon kennen, zoals ze echt is, zonde de opsmuk die door het Capitool veroorzaakt wordt.

De actiescènes waren ook heel goed, de arena kwam helemaal tot zijn recht. Heb ze alleen wel met een bak popcorn voor mijn hoofd gekeken, omdat ik simpelweg enorm gespannen was. Popcorn zelf amper aangeraakt trouwens. Paste niet meer binnen mijn op dat moment huidige belevingswereld.

Het einde. Jemig. Het. was. zo. mooi. Zo. goed. Geen. woorden. voor. Desondanks wel een paar recensies van mensen gelezen die het einde “afgeraffeld” vonden. Daar ben ik het niet mee eens. Het is een open einde, dat klopt, maar dat is in het boek ook zo! Ik vind het echt heel mooi en goed hoe ze dit op een goede manier in de film verwerkt hebben.

En ja, ik heb gehuid. In stilte, maar wel ten overvloede.

Kleine kritische nootjes:

Natuurlijk moet ik ook een beetje kritisch zijn. Zo vond ik dat de Gale-Katniss relatie echt wel wat meer uitgediept had mogen worden. Als je het boek niet gelezen zou hebben, zou het overkomen alsof Katniss gewoon keihard van twee walletjes eet, en dan weer eens met de ene zoent en dan weer met de ander. En aangezien ik Gale het leukst vindt, vond ik het erg jammer dat hij nogal oppervlakkig gehouden werd, ook in deze film. Dit vond ik bij de eerste film ook al zo, en ik hoopte dat Gale hier een grotere rol in haar leven (en daarmee in de film) zou krijgen. Dat is op zich wel gebeurt, maar toch had ik zeker geen nee gezegd tegen wat extra Gale-scenes. Verder miste ik alleen een beetje een bepaalde quote op een bepaald feest die een bepaalde hint zou weggeven, maar dat is op zich niet zo’n belangrijk punt.

Conclusie:

Wanneer mag ik nog een keer?

Haha

Moments – Inspiration Post

Veel gebeurd, weinig geblogt. Zie daarom hier, deze geweldige post, met daarin de laatste uitermate interessante verwikkelingen van mijn nog interessantere leven post.

Voor ik doodga is echt de mooiste film die ik tot nu toe heb gezien. Het zit ‘m vooral in de combinatie van alles, het verhaal, de karakters, Tessa/Dakota’s kapsel, de mooie shots, de waanzinnige muziek, de hele sfeer die door de film heen sijpelt, de quotes en natúúrlijk vind ik het ook niet erg dat Jeremy Irvine de rol van Adam vertolkt. Integendeel ^^

Er zitten heel veel mooie momenten in de film, momenten tussen Tessa en Adam. Momenten waarbij ik vertederd naar het scherm staar en waarbij ik bij mezelf denk ‘wauw’. Ik heb er geen ander woord voor. Ik raakte helemaal in de ban van de film, ik zat er zo midden in, dat het gewoon pijn deed toen de film afgelopen was en ik BAM in een keer terug naar de realiteit werd gebracht. Ik heb overigens de laatste tien minuten gehuild, maar ik was er volgens mij het minst erg aan toe van de achtkoppige toeschouwers.

Toen ik na de film zonder enig pardon uit het verhaal gerukt werd en weer in de keiharde realiteit gezet werd, hield ik een soort speciaal gevoel over. Een ‘This is it. This is why we live. Here, right now. These Moments are worth living for.’ gevoel.

Onder het kopje:

‘Why do you live?’
’Because I have something worth living for,’

Voldemort&HarryPotter

De film zit trouwens barstens vol met mooie Quotes. Mijn lievelings hieronder, uit het boek en uit de trailer:
‘Moments. My life is a series of moments. Each one a journey to the end. Let them go.’

Reminds me off this quote:

 

Tumblr_madnfx4dk91r2b5sbo1_1280_large

Want dat is waarom we hier zijn, waarom de aarde draait, toch? Moments.

Vond dit wel een mooi nummer hierbij.