(bijna)Spoilerloze filmrecensie: The Hunger Games–Catching Fire

Dat gevoel toen ik het boek uit had, dat beleefde ik na het zien van de film van Catching fire weer.. Compleet overdonderd, flabbergasted en totaal vergeten dat ik zelf ook een persoon was dat een leven had buiten de Hunger Games, de arena en Panem. Het duurde dan ook een hele tijd voor ik weer op aarde geland was(in Nederland in een bioscoop in Enschede, om precies te zijn) en het enige wat toen de hele tijd uit mijn mond kwam was “Oh my gooooooooooood,” waarop mijn vriendin dan reageerde met half open mond “Echt hoor!”.

Wat een film. Wauw. Ik verkeerde serieus in shock. Ik had hoge verwachtingen, maar die zijn dubbel en dwars overtroffen.

Met mijn beste vriendin was ik naar de marathon gegaan in de bioscoop. Dat hield dus in dat The Hunger Games om 21:00 zou beginnen, en Catching Fire om 00:01. Heel leuk om deel één weer te zien natuurlijk, en om daarna gelijk deel twee eindelijk te zien.

Maar echt, deze film vaagt de eerste gewoon compleet weg. In alle opzichten. Het verhaal zelf, de karakters, het acteerwerk, de arena, het capitool, de quotes, de hele regie, alles gewoon! Toen het afgelopen was, wist ik pas een half uur later dat we daarvoor nog die andere film hadden gekeken, zo diep zat ik er in.

True

Over de film zelf:

Johanna Mason, jeetje, want vind ik haar gaaf in de film zeg! Zal er verder niet over uitweiden, je moet ‘m zelf maar gaan kijken, maar wat is zij een stoer mens! (En die lift scène, hilarisch!)En ik vind haar ook heel goed gecast, of nou ja, zo zag ze er in mijn hoofd ook uit. Net als Finnick. (FANGIRLALLERT)

Follow us on instagram @TheHGscenes

Oh, en Plutarch Heavensbee! Die man acteerde gewoon zo goed, dat ik echt geloofde dat er een of andere plottwist was! Ik dacht echt, ‘No, hè, hebben ze het nu veranderd?’
Diep respect.

Ook was het heel fijn dat er een dosis humor in een toch redelijk heftige en pakkende film was verwerkt. Het maakte het allemaal ietsjes lichter verteerbaar, en sommige quotes waren gewoon ronduit geniaal. Vooral Effie speelde hier een grote rol in, en ik moet zeggen dat ik Elizabeth Banks daardoor ook veel meer als Effie ben gaan waarderen.

Katniss.

Jennifer Lawrence was ook weer een geweldige Katniss. In het eerste deel was ze al super, maar (en volgens mij heb ik die quote van een andere recensie onbewust opgepikt, sorry) ze tilt Katniss nu echt naar een hoger en dieper niveau. Je merkt echt hoe ze is veranderd door haar eerste spelen en je leert haar meer als persoon kennen, zoals ze echt is, zonde de opsmuk die door het Capitool veroorzaakt wordt.

De actiescènes waren ook heel goed, de arena kwam helemaal tot zijn recht. Heb ze alleen wel met een bak popcorn voor mijn hoofd gekeken, omdat ik simpelweg enorm gespannen was. Popcorn zelf amper aangeraakt trouwens. Paste niet meer binnen mijn op dat moment huidige belevingswereld.

Het einde. Jemig. Het. was. zo. mooi. Zo. goed. Geen. woorden. voor. Desondanks wel een paar recensies van mensen gelezen die het einde “afgeraffeld” vonden. Daar ben ik het niet mee eens. Het is een open einde, dat klopt, maar dat is in het boek ook zo! Ik vind het echt heel mooi en goed hoe ze dit op een goede manier in de film verwerkt hebben.

En ja, ik heb gehuid. In stilte, maar wel ten overvloede.

Kleine kritische nootjes:

Natuurlijk moet ik ook een beetje kritisch zijn. Zo vond ik dat de Gale-Katniss relatie echt wel wat meer uitgediept had mogen worden. Als je het boek niet gelezen zou hebben, zou het overkomen alsof Katniss gewoon keihard van twee walletjes eet, en dan weer eens met de ene zoent en dan weer met de ander. En aangezien ik Gale het leukst vindt, vond ik het erg jammer dat hij nogal oppervlakkig gehouden werd, ook in deze film. Dit vond ik bij de eerste film ook al zo, en ik hoopte dat Gale hier een grotere rol in haar leven (en daarmee in de film) zou krijgen. Dat is op zich wel gebeurt, maar toch had ik zeker geen nee gezegd tegen wat extra Gale-scenes. Verder miste ik alleen een beetje een bepaalde quote op een bepaald feest die een bepaalde hint zou weggeven, maar dat is op zich niet zo’n belangrijk punt.

Conclusie:

Wanneer mag ik nog een keer?

Haha

De NaNoWriMo!

Ondanks het feit dat ik te weinig schrijf op mijn blog, ga ik wel meedoen aan de NaNoWriMo: de National November writing month. In een tijdsbestek van 30 dagen (de hele maand november) ga ik proberen een novel te schrijven van 50.000 woorden. Reken maar uit, dat zijn gemiddeld 1667 woorden per dag. Waarom ik dat ga doen? Omdat ik het leuk vind om mezelf uit te dagen en omdat ik van schrijven hou. En omdat ik toch nog te veel tijd over heb naast mijn studie (NOT).

Er ligt al een paar jaar een plot op mij te wachten. Ik stel het altijd voor me alsof ze verstoft in de bekenkast ligt, wachtend tot ik haar weer oppak. Nou, het moment is aangebroken, ik zal het stof wegblazen en het plot weer omarmen. Ik durfde het plot nooit uit te schrijven, omdat ik bang was dat ik het zou verpesten. Maar nu ligt het al zo lang op me te wachten, dat het maar beter slecht uitgeschreven kan worden dan helemaal niet. Dat idee vond ik wel aansluiten bij de nano (ja, nanowrimo typen duurt te lang), aangezien je dan onder enige tijdsdruk zit, en dus niet van jezelf mag verwachten dat het een hoogstandje wordt. Tot zoverre hoe ik mijn perfectionisme om de tuin probeer te leiden.

Gelukkig ben ik niet alleen in deze schrijfuitdaging. Mijn lieve vriendin Maud doet namelijk ook mee 🙂 Samen, als echte powervrouwen, gaan we deze uitdaging aan en we zullen zegevieren! >:D We gaan ons er gewoon doorheen slaan!

 

 

 

Ik ben benieuwd of ik er halverwege November nog zo positief tegenover sta. We zullen het vanzelf wel merken! Ik zal proberen jullie op de hoogte te houden, als ik tenminste nog genoeg energie in mijn vingers heb om naast die 50.000 woorden nog blogposts te schrijven.

Liefs!

We are all just stories in the end.

We are all just stories in the end..just make it a good one ..;)

Een onmiskenbaar feit. Wat er van ons overblijft nadat we zijn heengegaan, zijn de verhalen van en over ons. Dat is een goede reden om dingen op te schrijven. Dan blijven ze bewaard. Bewaard zoals ze zijn, zonder dat er subtiele veranderingen in voorkomen die er, uiteindelijk, voor zorgen dat het verhaal heel anders loopt dan eerst de bedoeling was.

Andere goede redenen om verhalen op te schrijven is dat je er emoties in kwijt kan of ze juist kan aanwakkeren. Als ik me verdrietig voel, schrijf ik. Als ik het gevoel heb dat de wereld een grote chaos in mijn hoofd is, schrijf ik. Als ik boos op iemand ben, schrijf ik. Wanneer ik me leeg voel, schrijf ik. Zo kan je je negatieve emoties uitbannen door ze simpelweg door te geven aan het papier. Maar je kan ook, wanneer je niet voor jezelf schrijft maar voor anderen, mensen een bepaald gevoel geven bij een stuk. Van boeken kan ik blij worden, gespannen of juist ontspannen, intens gelukkig, maar ook verdrietig. Boeken kunnen me zelfs boos maken. Dan zou ik een personage het liefst een schop onder zijn/haar fictionele kont willen geven.

Wat ook leuk aan schrijven en lezen is, is het feit dat je nooit alleen bent. Er is altijd wel een personage die je gezelschap kan houden. Dat maakt het gezelliger en minder eenzaam.

Characters

Er zijn dus vele goede redenen om te schrijven. En toch doe ik het vaak niet. Vreemd hè?

Gelukkig kan ik het compenseren door veel te lezen 🙂

Boeken!

Lieve allemaal,

Hierbij doop ik de blog ‘Papierpropjes’ tot een boekenblog! Misschien hebben jullie dit al gemerkt aan de achtergrond 🙂 Het is een foto van een paar van mijn lievelingsboeken, voor mijn boeken-behangmuur. (Was nog heel lastig te bepalen welke boeken op de foto mochten, haha)

(Zeer) binnenkort kan je hier dus allemaal posts vinden over boeken, verfilmde boeken, boekenkasten, covers, auteurs, verhalen, personages, uitgeverijen, boekenwinkels, quotes, en nog veel meer 🙂

Onder het motto van Blossom Books: ‘Spread the booklove!’

Liefs,

Manon

Spread the booklove!

Moments – Inspiration Post

Veel gebeurd, weinig geblogt. Zie daarom hier, deze geweldige post, met daarin de laatste uitermate interessante verwikkelingen van mijn nog interessantere leven post.

Voor ik doodga is echt de mooiste film die ik tot nu toe heb gezien. Het zit ‘m vooral in de combinatie van alles, het verhaal, de karakters, Tessa/Dakota’s kapsel, de mooie shots, de waanzinnige muziek, de hele sfeer die door de film heen sijpelt, de quotes en natúúrlijk vind ik het ook niet erg dat Jeremy Irvine de rol van Adam vertolkt. Integendeel ^^

Er zitten heel veel mooie momenten in de film, momenten tussen Tessa en Adam. Momenten waarbij ik vertederd naar het scherm staar en waarbij ik bij mezelf denk ‘wauw’. Ik heb er geen ander woord voor. Ik raakte helemaal in de ban van de film, ik zat er zo midden in, dat het gewoon pijn deed toen de film afgelopen was en ik BAM in een keer terug naar de realiteit werd gebracht. Ik heb overigens de laatste tien minuten gehuild, maar ik was er volgens mij het minst erg aan toe van de achtkoppige toeschouwers.

Toen ik na de film zonder enig pardon uit het verhaal gerukt werd en weer in de keiharde realiteit gezet werd, hield ik een soort speciaal gevoel over. Een ‘This is it. This is why we live. Here, right now. These Moments are worth living for.’ gevoel.

Onder het kopje:

‘Why do you live?’
’Because I have something worth living for,’

Voldemort&HarryPotter

De film zit trouwens barstens vol met mooie Quotes. Mijn lievelings hieronder, uit het boek en uit de trailer:
‘Moments. My life is a series of moments. Each one a journey to the end. Let them go.’

Reminds me off this quote:

 

Tumblr_madnfx4dk91r2b5sbo1_1280_large

Want dat is waarom we hier zijn, waarom de aarde draait, toch? Moments.

Vond dit wel een mooi nummer hierbij.

Voor ik doodga – Jenny Downham

Voor ik doodga

Ik vind dit toch zo’n verschrikkelijk mooie trailer. Ik heb het boek (waarop de film gebaseerd is) nu een paar maanden in de kast staan, en door deze trailer heb ik besloten het eindelijk maar eens echt te gaan lezen. Ik was er al een miljoen keer aan begonnen, maar er kwam telkens weer iets tussendoor: boeken die voor school gelezen moesten worden, een ander nieuw boek wat ik perse eerder uit wilde lezen, of ik had meer zin in een vrolijk boek. Maar door het zien van deze trailer heb ik het boek toch weer van de plank gehaald, en ik heb het in twee dagen uitgelezen.

Het boek viel me niet zo zwaar als ik had gedacht. Het is redelijk luchtig van toon, en daardoor zit je niet echt in hele diepe depressieve gedachtes van Tessa.  Maar het is wel geschreven vanuit de ik-vorm, dat maakt ook weer dat je er niet helemaal vanaf staat. Wel prettig dus, vind ik. (Hoewel fijne depressieve boeken op z’n tijd ook wel eens fijn zijn om te lezen, vind ik.)

Ik vind het boek een aanrader. Het laat je nadat je het uit hebt nog een tijdje nadenken over allerlei verschillende onderwerpen. Waarom je pas dingen waardeert als je het mist. Dat het voor de familie van een zieke erger kan zijn dan voor de persoon zelf. Waarom dingen lopen zoals ze lopen. Dat het leven oneerlijk is. Hoe belangrijk alle kleine dingen zijn, en meer van dat soort dingen.

Ik ga woensdag met mijn lieve nichtje naar de film, ben erg benieuwd en ik heb er veel zin in! Vraag me af of ik bij deze film net zo hard ga janken als bij achtste-groepers huilen niet. Echt heel erg was dat Glimlach Maar dat was ook een hele mooie film. Net als het boek trouwens. Review van de film zal volgen!

Happiness

Blijheid Glimlach

Hoe moeilijk het soms ook is om uit je negatieve gedachten te komen, het komt altijd goed. Je kan zelfs je negatieve gedachten gebruiken voor iets positiefs.

Een tijdje geleden voelde ik me vaak best wel down, en ik heb toen heel veel geschreven, gewoon om m’n gedachten kwijt te kunnen.

Ik ben nu heel blij dat ik dat gedaan heb, want ik moest een stuk schrijven voor drama, en toen heb ik die teksten gebruikt. En nu krijg ik er veel positieve reacties op en daar wordt ik blij van Glimlach Zo zie je maar weer 😄

Kivun_j_c3_a4lkeen_helpottaa_large

Beeldbron: weheartit.com