Op een rijtje: Waarom is Zac & Mia zo’n gaaf boek?

zacenmia

Ik geef Zac & Mia een 8+

Oh, wat kan de wereld toch oneerlijk zijn… Dat besef je extra goed als je Zac & Mia van A.J. Betts aan het lezen bent. Twee zulke toffe personages wiens leven soms zo moeilijk is vanwege de ziekte die ze hebben: kanker. Desondanks is het een luchtig, grappig en ontzettend mooi boek! Ik vond het weer een supergaaf boek van Blossom Books! Lees hier waarom!

1. Zac is geweldig. Hij is zo echt, hij is zo geen oppervlakkig boekpersonage, maar veel meer als een vriend die je goed kent. Hij is vrolijk, grappig, relaxed, maar hij denkt tegelijkertijd ook diep over dingen na en heeft zo z’n mindere kanten. Dat maakt hem heel menselijk. Zo is hij bijvoorbeeld geobsedeerd door de statistieken over kanker, hoe groot welke overlevingskans is en hij heeft hele theorieën bedacht over het wakker zijn om drie uur ’s nachts, maar tegelijkertijd blijft hij lekker luchtig en nuchter. Ik vond het fijn om hem te horen praten in mijn hoofd terwijl ik las.

2. Mia is geweldig. Ze is zo heerlijk eerlijk en lijkt op het eerste oog gewoon een beetje een nukkige bitch, maar zodra je meer over haar gaat lezen wordt ook zij een echte vriendin. Net zoals dat in de echte wereld zou gaan, dat je toch een hele goede klik kan hebben met een meisje waarvan je eerst dacht dat je er nooit vrienden mee zou worden. Ik kon me helemaal inleven in haar emoties, gewoon omdat ze zo menselijk is. Ze doet wel heel stoer, maar ondertussen kan ze enorm bang of boos of verliefd zijn, of alles tegelijk! En dat maakt haar juist zo leuk.

3. Ik zag het verhaal als een film voor me. Ik zag hoe Zac Mia’s hand vastpakte en hoe ze samen praatten of zwegen of in het ziekenhuis waren en op de muur klopten. Het was alsof ik door in het boek te kruipen letterlijk in hun wereld kroop.

4. Het speelt zich af in Australië! Hoe gaaf is dat? Ik vond het geweldig hoe de Australische sfeer door het boek heen sijpelt. Het feel-good gevoel komt daardoor op sommige momenten extra naar boven.

5. Hoe gek het ook klinkt: het boek gaat helemaal niet over kanker. Het gaat over vriendschap, over liefde, over het durven toegeven van je eigen zwaktes en jezelf en anderen accepteren zoals je bent. Het gaat over onmacht, onzekerheid, angst, maar ook over geluk, vertrouwen en familie. Eigenlijk alle thema’s waar je als jongere mee te maken krijgt, en dat maakt dat het boek zo heerlijk herkenbaar en vertrouwd voelt.

6. Het boek leest heerlijk weg. Ik stelde me tijdens het lezen graag voor hoe de zinnen over mij heen rolden, zoals een Australische golf over het strand heen rolt. Heerlijk.

7. Er komt een Nederlander in het boek voor, met de meest geniale uitspraak ooit: Little Apple, Little Egg. (Bedenk erbij dat dit dus in Australië is)

8. Het boek laat je nadenken over van die fijne grote onderwerpen. Je gaat er over nadenken. Wat vind ik zelf eigenlijk belangrijk in het leven? Hoe zou ik me voelen als mij zoiets overkwam? Zou ik hetzelfde reageren?

9. Kijk gewoon hoe awesome die cover is! Die wil je toch in je boekenkast hebben staan? (Nee, ik weet het, don’t judge a book by it’s cover. Het is gewoon een leuk extraatje bij een supermooi boek)

10. Je hoeft niet bang te zijn dat het boek te zwaar is, of dat je de hele tijd zal moeten huilen. Het boek is juist supergrappig, droog en op sommige punten echt hilarisch. Natuurlijk worden die wel eens afgewisseld door emotionele momenten, maar hee, die horen erbij! Dat is eigenlijk wat ik het mooiste vind aan het boek: het representeert het leven zoals het echt is. Het is heel eerlijk, hard soms, maar toch ontzettend mooi en tegelijkertijd ook nog luchtig geschreven. Wat wil je nog meer?

Advertenties

Waarom “Breek me” van Tahereh Mafi doet breken.

Ik ga jullie een verhaal vertellen. Ik beloof dat jullie aan het einde de titel zullen snappen.

Het verhaal gaat over een meisje dat zich soms erg onzeker voelde. Ze volgde het vak drama op school. Ze zou het nooit hardop toegeven, maar dat vond ze letterlijk een drama. Ze vond het vervelend het als mensen naar haar keken en een oordeel over haar gaven. Als eindexamenopdracht moest ze een monoloog doen. Alleen dus. Ze was bang. Ze wilde niet. Maar het moest. Dus ging ze op zoek naar een tekst die ze kon spelen, een tekst waar ze helemaal in op kon gaan, een tekst waarbij ze kon doen alsof ze niet bang was om beoordeeld te worden omdat ze niet zichzelf was maar iemand anders speelde. Ze vond een tekst.

“Ik verbaas me altijd over regendruppels.
Ik verbaas me erover dat ze altijd maar omlaag storten, over hun eigen voeten struikelen, hun benen breken en hun parachute vergeten, dat ze zomaar uit de lucht vallen, een onzeker einde tegemoet. Het is alsof iemand zijn zakken leeft boven de grond en er niets om lijkt te geven waar de inhoud terechtkomt, er niets om lijkt te geven dat de regendruppels uit elkaar spatten als ze de bodem raken, dat ze aan scherven vallen zodra ze de grond raken, dat mensen de dagen vervloeken waarop regendruppels hen op de schouder durven te tikken.
Ik ben een regendruppel.”

Misschien komt deze tekst je bekend voor. Het komt uit het boek “Vrees me”van Tahereh Mafi van uitgeverij Blossom Books. Het stuk dat ze uitkoos ging nog wat langer door en eindigde met de woorden
“Hallo. Wereld. Je zult me vergeten”.

Het meisje speelde het stuk alsof haar leven ervan af hing. Ze las het boek keer op keer om het personage beter te begrijpen en om meer tot haar te komen.

Bij het oefenen liet ze haar docent huilen. Dat gaf haar moed. Dat gaf haar het gevoel dat ze kon overbrengen wat ze wilde overbrengen.

Toen brak de avond van de voorstelling aan. Het meisje was bang. Ze was bang dat ze zenuwachtig was. Ze was bang dat ze niet zenuwachtig was en daardoor niet genoeg gefocust zou zijn. Ze was bang dat ze het niet kon. Ze was bang dat ze het gevoel dat ze hoorde te hebben bij het stuk kwijt zou raken door de zenuwen. Simpel gezegd, ze was gewoon bang. Voor alles.

Haar stuk speelde zich af op locatie, onder een brede trap, waar ze net onder kon staan. Aan de ene kant was een betonnen muur, aan de andere kant waren ramen. De lucht was donkergrijs en het regende. Alleen een donkere cel zelf zou een betere setting zijn geweest.
Door het raam heen zag ze het publiek naar haar locatie komen. Ze zat op haar knieën en keek naar buiten, deed of het publiek niet bestond, alsof ze lucht waren, alsof ze echt alleen in een cel zat. Zacht begon ze, maar haar woorden wisten door de stilte heen te breken.

Het was geen stuk meer wat ze speelde. Ze wás Juliëtte. Al 264 dagen had niemand haar aangeraakt en ze zat opgesloten in een cel, waarin zelfs haar eigen gedachten vijandig tegen haar waren.

Toen was het afgelopen. Ze sprak de laatste woorden uit, terwijl ze zich ondertussen niet bewust geweest was van alles wat ze had gezegd, alles wat ze had gedaan, alles wat er was gebeurt. Het publiek klapte.
Toen moest ze huilen. Ontroostbaar. Wat er daarna gebeurde, is ze vergeten. Alleen dat ze door haar mentor meegenomen was en niet meer kon stoppen met tranen laten, dat weet ze nog.

Shatter Me Raindrops

Wat dit uiteindelijk allemaal heeft betekend? Ze kan de boeken niet meer lezen, zowel het eerste als de vervolgdelen niet van deze prachtige serie. Omdat ze dan net zo verdrietig wordt als Juliëtte zelf soms is, omdat ze zich zo inleeft in haar personage. En daar wordt ze ongelukkig van.
Want hoewel het hele mooie boeken zijn, echt hele mooie boeken, zou je het nooit zelf mee willen maken.

Confession: dat is de reden waarom ik Breek me nog steeds niet uitgelezen heb. Sorry Blossom Books! Maar toch ben ik er zeker van dat het me op een dag lukken gaat. En dan zal ik van de boeken genieten, beloofd!

Boeken!

Lieve allemaal,

Hierbij doop ik de blog ‘Papierpropjes’ tot een boekenblog! Misschien hebben jullie dit al gemerkt aan de achtergrond 🙂 Het is een foto van een paar van mijn lievelingsboeken, voor mijn boeken-behangmuur. (Was nog heel lastig te bepalen welke boeken op de foto mochten, haha)

(Zeer) binnenkort kan je hier dus allemaal posts vinden over boeken, verfilmde boeken, boekenkasten, covers, auteurs, verhalen, personages, uitgeverijen, boekenwinkels, quotes, en nog veel meer 🙂

Onder het motto van Blossom Books: ‘Spread the booklove!’

Liefs,

Manon

Spread the booklove!