Waarom “Breek me” van Tahereh Mafi doet breken.

Ik ga jullie een verhaal vertellen. Ik beloof dat jullie aan het einde de titel zullen snappen.

Het verhaal gaat over een meisje dat zich soms erg onzeker voelde. Ze volgde het vak drama op school. Ze zou het nooit hardop toegeven, maar dat vond ze letterlijk een drama. Ze vond het vervelend het als mensen naar haar keken en een oordeel over haar gaven. Als eindexamenopdracht moest ze een monoloog doen. Alleen dus. Ze was bang. Ze wilde niet. Maar het moest. Dus ging ze op zoek naar een tekst die ze kon spelen, een tekst waar ze helemaal in op kon gaan, een tekst waarbij ze kon doen alsof ze niet bang was om beoordeeld te worden omdat ze niet zichzelf was maar iemand anders speelde. Ze vond een tekst.

“Ik verbaas me altijd over regendruppels.
Ik verbaas me erover dat ze altijd maar omlaag storten, over hun eigen voeten struikelen, hun benen breken en hun parachute vergeten, dat ze zomaar uit de lucht vallen, een onzeker einde tegemoet. Het is alsof iemand zijn zakken leeft boven de grond en er niets om lijkt te geven waar de inhoud terechtkomt, er niets om lijkt te geven dat de regendruppels uit elkaar spatten als ze de bodem raken, dat ze aan scherven vallen zodra ze de grond raken, dat mensen de dagen vervloeken waarop regendruppels hen op de schouder durven te tikken.
Ik ben een regendruppel.”

Misschien komt deze tekst je bekend voor. Het komt uit het boek “Vrees me”van Tahereh Mafi van uitgeverij Blossom Books. Het stuk dat ze uitkoos ging nog wat langer door en eindigde met de woorden
“Hallo. Wereld. Je zult me vergeten”.

Het meisje speelde het stuk alsof haar leven ervan af hing. Ze las het boek keer op keer om het personage beter te begrijpen en om meer tot haar te komen.

Bij het oefenen liet ze haar docent huilen. Dat gaf haar moed. Dat gaf haar het gevoel dat ze kon overbrengen wat ze wilde overbrengen.

Toen brak de avond van de voorstelling aan. Het meisje was bang. Ze was bang dat ze zenuwachtig was. Ze was bang dat ze niet zenuwachtig was en daardoor niet genoeg gefocust zou zijn. Ze was bang dat ze het niet kon. Ze was bang dat ze het gevoel dat ze hoorde te hebben bij het stuk kwijt zou raken door de zenuwen. Simpel gezegd, ze was gewoon bang. Voor alles.

Haar stuk speelde zich af op locatie, onder een brede trap, waar ze net onder kon staan. Aan de ene kant was een betonnen muur, aan de andere kant waren ramen. De lucht was donkergrijs en het regende. Alleen een donkere cel zelf zou een betere setting zijn geweest.
Door het raam heen zag ze het publiek naar haar locatie komen. Ze zat op haar knieën en keek naar buiten, deed of het publiek niet bestond, alsof ze lucht waren, alsof ze echt alleen in een cel zat. Zacht begon ze, maar haar woorden wisten door de stilte heen te breken.

Het was geen stuk meer wat ze speelde. Ze wás Juliëtte. Al 264 dagen had niemand haar aangeraakt en ze zat opgesloten in een cel, waarin zelfs haar eigen gedachten vijandig tegen haar waren.

Toen was het afgelopen. Ze sprak de laatste woorden uit, terwijl ze zich ondertussen niet bewust geweest was van alles wat ze had gezegd, alles wat ze had gedaan, alles wat er was gebeurt. Het publiek klapte.
Toen moest ze huilen. Ontroostbaar. Wat er daarna gebeurde, is ze vergeten. Alleen dat ze door haar mentor meegenomen was en niet meer kon stoppen met tranen laten, dat weet ze nog.

Shatter Me Raindrops

Wat dit uiteindelijk allemaal heeft betekend? Ze kan de boeken niet meer lezen, zowel het eerste als de vervolgdelen niet van deze prachtige serie. Omdat ze dan net zo verdrietig wordt als Juliëtte zelf soms is, omdat ze zich zo inleeft in haar personage. En daar wordt ze ongelukkig van.
Want hoewel het hele mooie boeken zijn, echt hele mooie boeken, zou je het nooit zelf mee willen maken.

Confession: dat is de reden waarom ik Breek me nog steeds niet uitgelezen heb. Sorry Blossom Books! Maar toch ben ik er zeker van dat het me op een dag lukken gaat. En dan zal ik van de boeken genieten, beloofd!

We are all just stories in the end.

We are all just stories in the end..just make it a good one ..;)

Een onmiskenbaar feit. Wat er van ons overblijft nadat we zijn heengegaan, zijn de verhalen van en over ons. Dat is een goede reden om dingen op te schrijven. Dan blijven ze bewaard. Bewaard zoals ze zijn, zonder dat er subtiele veranderingen in voorkomen die er, uiteindelijk, voor zorgen dat het verhaal heel anders loopt dan eerst de bedoeling was.

Andere goede redenen om verhalen op te schrijven is dat je er emoties in kwijt kan of ze juist kan aanwakkeren. Als ik me verdrietig voel, schrijf ik. Als ik het gevoel heb dat de wereld een grote chaos in mijn hoofd is, schrijf ik. Als ik boos op iemand ben, schrijf ik. Wanneer ik me leeg voel, schrijf ik. Zo kan je je negatieve emoties uitbannen door ze simpelweg door te geven aan het papier. Maar je kan ook, wanneer je niet voor jezelf schrijft maar voor anderen, mensen een bepaald gevoel geven bij een stuk. Van boeken kan ik blij worden, gespannen of juist ontspannen, intens gelukkig, maar ook verdrietig. Boeken kunnen me zelfs boos maken. Dan zou ik een personage het liefst een schop onder zijn/haar fictionele kont willen geven.

Wat ook leuk aan schrijven en lezen is, is het feit dat je nooit alleen bent. Er is altijd wel een personage die je gezelschap kan houden. Dat maakt het gezelliger en minder eenzaam.

Characters

Er zijn dus vele goede redenen om te schrijven. En toch doe ik het vaak niet. Vreemd hè?

Gelukkig kan ik het compenseren door veel te lezen 🙂